Przesadzasz z tymi skokami względnymi, w Atari też był procek 65C02 „Sally” a jego assembler wspominam z rozrzewnieniem, później na Z80 i Intelach kląłem na bezsensownie dużą ilość mnemoników, z resztą w kodzie maszynowym byłoby jeszcze gorzej.
To były czasy, z resztą BASICA jeszcze nieco pamiętam (ATARI BASIC był jednym z bardziej zaawansowanych), oprócz tego ACTION! (pomiot Algola), LOGO (pomiot… Lisp-a jeśli ktoś nie wie) itd.
Myślę że po kilku godzinach walki byłbym w stanie napisać conieco w tych językach, chyba rdzewieję wolniej niż ty, Fraglesi .
(Dużo coca-coli i rdza się nie ima ).

A moją pierwszą zabawką był ZX80, to dopiero była maszyna… nic nie potrafiła z naszego punktu widzenia (16 KB pamięci, moja komórka ma więcej…).

Pierwszy „poważny komputer” to PC/XT , klon pochodzenia nieznanego.

Pierwszy kontakt z siecią globalną… MicroVAX z systemem OpenVMS. Oczywiście, nie miałem takiej maszyny tylko konto na niej

Ech, to były czasy…

Dość rozczulania się, zbieram się do szpitala, córkę (wiek: 2 dni) odwiedzić . Ciekawe co ona za 10 lat będzie miała za kompa…

nie wiem czy dobrze pamietam składnie, ale Fraglesi – nie zapomnij o numeracji linii
pozdrawiam cie commodoremaniaku!

PS. Pisząc te komędę odruchowo szukałem cudzysłowia na klawiszu [2], hehe… (gdzieś tam chyba był w C64).

PS2. A jak już miałem stację dysków, to zrobiłem program do analizowania wyników totolotka W prawdzie tylko raz na nim zarobiłem 600zł, ale zawsze coś Program zapisywał dane na dysku (odwołując się do sektorów!), miał „wciskane guziczki” jak windows 98 i strzałkę (program z Commodore&Amiga)!

btw. Kolega nieprawidłowo używa „sic”.

O ilu rzeczach, osobach, wydarzeniach zapomniałem?

Co pamiętam z tego co uczyłem się w liceum, na studiach?

Co będzie za dwadzieścia lat,…….” /…/

Mogę Ci – mniej więcej – powiedzieć: „co będzie ?”….. ale żeby „to” na prawdę wiedzieć, to trzeba do tego samemu dożyć/doleźć! Bo to na – szczęście – wymyka się zrozumiałym, dla następnej generacji, opisom.

A ja – czasem – chciałbym u kogoś (?) odnaleźć moje – osobiście zmontowane – tzw. radio kryształkowe, mój telefon łączący mnie i kolegę, który mieszkał w sąsiednim domu, a teraz już……..+ i niczym do niego nie mogę zadzwonić. „Zbudowałem” ten telefon na bazie dwóch pojedyńczych słuchawek (bez mikrofonów), które służyły, przemiennie, do mówienia i słuchania. Gdzieś poginęło to wszystko, bo zbyt często przeprowadzaliśmy się (dobrze ponad 20 razy); pozostał mi tylko mój suwak logarytmiczny, który od czasu do czasu wpada mi w ręce i wtedy przypominam sobie: jak to wtedy…….