Fraglesowe widzenie świata

- I bardzo mu dobrze! – Rozradowany Komtur Tusk von Danzig uderzył dłonią w stół, aż zatrzęsły się kielichy. Januss von BrennenKatze, komturski alchemik a jednocześnie kucharz, siedzi zadowolony po prawej ręce Komtura.

Komtur jest w dobrym humorze, i wypoczęty wielce. Wrócił właśnie z Gór Dolomitusów, gdzie poświęcał się nowej rozrywce, polegającej na zsuwaniu się z pagórków z deskami u stóp przywiązanymi.

- Panie, ale tak nie wypada – wtrąca nieśmiało Rycerz Govinus. Woj to cichy, wielce religijny i podobnież w dobrej komitywie z Rycerzami Księcia Jarosława pozostający. – Kodeks rycerski mówi, iż białogłowę…
- Zamilcz! – ryknął Komtur – W arsh mam kodeks! Mało z nimi ostatnio o Karocę się naużerałem? Brawo BrennenKatze, proś o co chcesz, byle nie młódki, bo tych coś zbrakło.

Komturski kucharz, znany z niewyparzonego jęzora, sól w oku Księcia Jarosława, publicznie jedną w dwórek tegoż, kurtyzaną nazwał. Na dworze Księcia zawrzało.

- Kmiecie harde się zrobiły, cór na zamek słać nie chcą – tłumaczy ze smutkiem Slavomirius von Novak, prawa ręka Komtura do zadań specjalnych.
- Może Jarosławowe wszystkie wyrwali? – rzuca Gregorius von Schentyna, druga prawa ręka Komtura.
- Ludzie gadają, że on chędożenia wróg wielki, i swoich żelazną ręką trzyma. Niczym w zakonie tam żyją – wtrąca Slavomirius von Novak.
- To może babą jest albo, nie daj Boże paziów miłuje? – rzuca BrennenKatze
- Chłopa mu trzeba zatem! – ryczy ze śmiechu Komtur. Reszta rycerstwa skręca się ze śmiechu.