Fraglesowe widzenie świata » Allegroholizm

„Pomidorówka” – wyjątkowy trup i sztrucel

fraglesi — Sun, 26 Jul 2009 16:10:13 +0000

Od dawna codziennie śledzę różne oferty na allegro. Zwłaszcza około rekinowe. Dzisiaj przeczytałem coś wyjątkowego. Pełen ROTFL czyli „tarzam się ze śmiechu po podłodze”. Polecam waszej uwadze zwłaszcza ostatni akapit.

Mam do sprzedania wyjątkowy samochód. BMW E21 316i ze światłami z wersji amerykańskiej. Samochód należy do mojej dziewczyny. Dostała go od znajomych. Jednak szybko okazało się, że jest to prezent dość kłopotliwy. Auto jeździło głównie po mieście, ale raz wybrało się w trasę z Warszawy do Radomia i z powrotem. Podróż została uczczona myjnią i niestety tej próby auto nie przeszło. Instalacja elektryczna nie wytrzymała wilgoci i zostało skutecznie unieruchomione. Tak więc „beemka” jeździła przez miesiąc. Był to luty tego roku. Od tego czasu auto stoi i rdzewieje. Tzn. żeby była jasność, to auto rdzewiało już wcześniej, tyle tylko, że sprawa się pogłębia z każdym dniem.

Parę dni temu auto odpaliłem i zrobiłem nim rundkę honorową po Ursynowie. Furory jednak nią nie zrobiłem, bo chodziła tylko na trzech cylindrach, jedna świeca jest zalana. Poza karoserią, która jest w dramatycznym stanie (ogniska rdzy na niemal każdym elemencie i wypłowiały lakier „Korall”), samochód nawet daje radę. Pomimo 30 lat (urodziny obchodziła 2 lipca, bowiem tego dnia 30 lat temu została zarejestrowana) silnik i skrzynia biegów oraz układ kierowniczy są w niezłym stanie. Wg poprzedniego właściciela samochód ma silnik 1,8, choć w dokumentach ma 1,6. Auto ma wartość sentymentalną dla mojej dziewczyny i ma swoje imię – „Pomidorówka” – choć raczej to taka pomidorówka mocno zabielana, bo lakier jest już mocno wyblakły..

Natomiast tak między bogiem a prawdą, jest to wyjątkowy sztrucel. Nieuczciwością byłoby polecanie tego samochodu komukolwiek, kto go nie potrzebuje na części (niektóre listewki, lusterko, deska rozdzielcza, felgi, układ wydechowy są ok i mogą się przydać temu, kto ma drugie takie auto i coś by chciał sobie poprzekładać). Może też się przydać osobie, która ma silną potrzebę poupalania tylnonapędowego samochodu.

Podobno w komplecie jest drugi zestaw oryginalnych felg, ale nigdy ich nie widziałem i nie wiem, czy przypadkiem mojej dziewczynie nie pomyliły się kołpaki z felgami. Przegląd techniczny i OC do marca 2010. Samochód stoi na parkingu przy kościele przy al. KEN na warszawskim Ursynowie. Podaję numer telefonu do dziewczyny XXX XXX XXX i proszę o nieinformowanie jej o treści tej aukcji, bo mnie zabije. Hasło „Pomidorówka” i nie używamy w rozmowie określeń typu „sztrucel”, „złom”, „parch” bo to nie ułatwi negocjacji cenowych z moją dziewczyną. Cenę „Kup teraz” ustaliłem na jej wyraźną prośbę, choć sam bym 10 złotych za tę rdzawą padlinę nie dał. Zapraszam do licytacji, cena minimalna nie jest wysoka, bo naprawdę chcę się tego problemu pozbyć…

—-

Aukcja dostępna jest tutaj

Syntax error

fraglesi — Fri, 08 Aug 2008 14:40:13 +0000

Przestało wiać. Zdjąłem deski z okien. Dolałem wody do baseny, bo trąba wyssała połowę. Odszukałem meble ogrodowe. Wrócił Roman mrucząc po kociemu coś o gołej babie z Pucka. Dotarł też listonosz z paczką.

Rzuciłem się na nią niczym wygłodniały. Już dawno nie licytowałem nic na Allegro. Głównie z powodu braku miejsca na moje muzeum techniki. Są szanse na zaanektowanie pomieszczenia przewidzianego pierwotnie na saunę. Musze tylko popracować nad koleżanką kierowniczką.

W paczce był nowiuteńki commodore 64. Mój pierwszy! Kiedyś kosztował fortunę. Tydzień temu dałem za niego…. 34 złote.

Gdy byłem piękny i młody (zostało tylko “i”, sic!) mama kupiła C64, czym złamała karierę dobrze zapowiadającego się (same piątki z plasty!!) architekta. Zostałem informatykiem.

Z łzami wzruszenia w oczach, drżącymi rękami, podłączałem go do telewizora. Trochę mi to zajęło, bo telewizor LCD dziwił się co ja mu za antyka wtykam.

Udało się! Niebieski ekranik (nie mylić z łyndołsowym ekranem rozpaczy) z dumnym napisem “Commodore 64 basic V2” i ilość pamięci “64KB”. Kiedyś full wypas, dziś.. hmm…

Zawołałem syna. Oderwał się od swojego (już nie pierwszego) komputera. Nie podejmuję się szacować ile razy szybszego.

- Co jest Leszczu? – tak do mnie mówi.
- Patrz! – pokazałem dumny
- Co to za złom? Klawiatura? Taka gruba??

W porę uchylił się. Zaciekawiony usiadł. Włożyliśmy kardridż z jakimiś grami. Ładowało się pół godziny. Tuner Sony, najnowszej generacji, wyposażony w procesor dźwieku, wiernie wzmocnił muzyczkę jak ze starej komórki.

- Grafika niskiej rozdzielczości – skwitował fachowo fantastyczne (kiedyś) możliwości mojej pierwszej maszynki.

Próbowaliśmy zagrać, ale bez powodzenia. Odszedł znudzony mordować bestie w Mu.

Siorbnąłem herbatę, położyłem palce na klawiszach. Wyświetlił “ready” i przyjacielsko zamigotał kursorem. Coś wklepałem. Odpowiedział “?Syntax Error”. Druga próba. “?Syntax error”.

Jak grom z jasnego nieba, doszło do mnie, że ja wszystko zapomniałem. Absolutnie wszystko! Amnezja totalna! Ja, kiedyś mistrz wśród commodorowców. Ja, który nauczałem innych. Ja commodorowy hacker. Nie wiedziałem co wpisać!

Dwadzieścia lat strzeliło jak z bicza. Nie wyłysiałem, nie posiwiałem ani za bardzo pomarszczyłem. Tylko mięsień piwny wyrósł. Pamięć uciekła.

O ilu rzeczach, osobach, wydarzeniach zapomniałem?

Co pamiętam z tego co uczyłem się w liceum, na studiach?

Co będzie za dwadzieścia lat, jak odkupię na jakiś aukcjach mojego pierwszego laptopa?

“Męczysz cały dom”

fraglesi — Mon, 30 Jun 2008 16:11:29 +0000

Tak powiedziała małżonka i z hukiem zamknęła drzwi do mojego podziemnego centrum sterowania. Boże miły! ja tylko odreagowywałem strajk poczty słuchając na cały regulator niemieckich hitów (Marie, ich komme zu dir tralala;-) ) z lat 70. Na moim nowym sprzęcie – Arii.

Tak na marginesie, mąż kuzynki nazywa moją celę “małym męskim światem”.

Ciężko przeżyłem strajk poczty. Jeszcze parę dni i niechybnie skończyłbym marnie. Kilka razy dziennie sprawdzałem skrzynkę. Snułem się smętnie koło płotu, wypatrując w oddali sylwetki listonosza. Mijały dni, odstawiony od świeżej dostawy czułem się jak alkoholik na odwyku.

Świadomość, że paczki z dobrami jakie wywalczyłem niczym lew na Allegro, utknęły w przepastnych magazynach Polnische Post, doprowadzała mnie do szału. Jeszcze parę dni i musieliby zbudować dla mnie osobny magazyn.

Kumpel, chcąc ratować mi życie, wykopał w piwnicy dwa bardzo stare szpulaki. Przez dwa dni miałem zajęcie. Doprowadziłem je do stanu fabrycznego. Ale ja tęskniłem za upragnioną Arią!

Skończyli strajk. Hurra! Dzisiaj przyszły na raz dwie paczki. W pierwszej Aria. Trochę przybrudzona ale w stanie idealnym. Pół godziny pucowania, smarowania i czyszczenia skradzionym żonie zmywaczem do paznokci i gra i to jak! Po prostu bosko!

I niech mi ktoś powie, że mp3 czy płyta CD jest lepsza! Nie znacie się!

Dama Pik – druga młodość

fraglesi — Sat, 14 Jun 2008 11:36:46 +0000

Urodziła się pod koniec lat siedemdziesiątych zeszłego wieku. Dzieciństwa nie pamięta. Otoczona siostrami, czekała na przyszłego pana.Tłoczyli się, odgrodzeni sznurkiem, przeganiani przez personel. Nerwowo przeliczali pieniądze. Odchodzili z kwitkiem. Marzenia nic nie kosztowały, ona zaś dużo.

W końcu kupił ją starszy pan, inżynier z pobliskiej stoczni. Będzie uczyć go angielskiego. Mogła trafić gorzej. Do wioskowej remizy albo nie daj Boże do zakładowego radiowęzła.

Postawiono ją na centralnym miejscu drewnopodobnej meblościanki. Obok Kleopatry, Encyklopedii Powszechnej i dzieł zebranych Mickiewicza. Większość czasu nudziła się. Czas leciał.

Którego dnia Pan przyniósł magnetofon kasetowy. Popatrzyła na niego z wyższością. Zabawka. Darł się jak stary piórnik. Nie to co ona, pełne hifi. Lecz pan przestał z niej korzystać. Zabawka okazała się wygodniejsza.

Pan podarował ją młodemu siostrzeńcowi. Tenże, jak szalony, nagrywał audycje z radiowej trójki, ale szybko go to znudziło. Odstawił w kąt. Dobrze, że nie zeszpecił jarmarkowymi nalepkami. Znowu zaczął pokrywać ją kurz. Koniec końców trafiła na strych.

Widoczne, przez zakurzone szybki okienka, słońce wschodziło i zachodziło. Ludzie rodzili się i umierali. Upadały systemy. Jej prastare hanzatyckie miasto stało się sławne w świecie. Którego dnia dołączył kaseciak. Przeklinał coś co nazwał CD.

Czekali tak razem nie wiadomo na co.

Aż ze snu wyrwały ją męskie ręce. Siostrzeniec podstarzały o kilkanaście lat. Jego żona wytarła ją brudną szmatą. Złom – powiedział do żony – zobacz jak to gra, dziadostwo. Nie ma to jak mp3. Sprzedaj na Allegro – odpowiedziała żona. Tak uczynił.

Dobrze, że nie usłyszała swojej ostatniej ceny. 50 złotych. 22 dolary. Choć, gdy się rodziła, tyle zielonych to była kupa kasy.

Po raz pierwszy od lat zobaczyła słońce. Ktoś wrzucił ją do ciemnego bagażnika starego niemieckiego auta. Pojechała w nieznane. Tylko nie na części – modliła się rozpaczliwie.

Nowy właściciel zaczął od porządnego jej wyczyszczenia. Z kolegą rozebrali ją na kawałki. Zmienili paski. Przesmarowali. Wyregulowali. Dorobili ułamany trzpień.

Poczuła, że znowu jest potrzebna. Podziwiana. Druga młodość. Żadne kolejne mp5 już jej nie przegoni.

Allegroholizmu ciąg dalszy

fraglesi — Sat, 12 Apr 2008 18:21:39 +0000

“RADYJKO SPRAWNE ,CZASAMI ZACINA SIĘ ZEGAREK ,POCHODZI KILKA MINÓT I STOP ,CZEBA CZEPNĄĆ I IDZIE DALEJ ,RADZIECKIM SPRZĘTOM TO POMAGA”

Strasznie ubawił mnie ten, znaleziony na Allegro, tekst. Pisownia oczywiście oryginalna.

Od listonosza (miłośnik mojego rekina) wiem, iż poczta postanowiła założyć u mnie placówkę. W moim garażu. Odkąd założyłem konto na Allegro, bywają u mnie codziennie. Dzień bez paczki, dniem straconym.

Parę dni temu, dotarł wylicytowany na wariata, podczas nagrywania podcastu, szpulowiec. Jeden z pierwszych modeli M2405S. Rocznik 1977. Kiedyś dla mnie nieosiągalny. Wypucowałem go, oczyściłem i uregulowałem głowicę. Wygląda jak na wystawie sklepowej. Stoi na honorowym miejscu.

Podłączyłem go do moich olbrzymich głośników (rocznik 1976) i rozpłynąłem się w świecie późno gierkowskiego HiFi. Chiński odtwarzacz mp3 może się schować.

Do magnetofonu była dołączona mała taśma, która jak się okazało, zawiera fabryczną instrukcję jak używać sprzęt oraz małe demo. Ostrzegam lojalnie, można posikać się ze śmiechu.

[audio http://zdjecia.pl/files/KasprzakDemo.mp3]

Szkoda, że dzisiaj nikt już nie dołącza do sprzętu takich wytycznych.

Żona wyśmiała mnie. Podobnież matka. Ojciec coś bąknął o szarotce. Kolega, któremu nie omieszkałem pochwalić się, odpisał: “Kurde fajny! To jest jeden z pierwszych po zmianie nazwy z ZK246. Fajowy i fajowy stan. Trochę się znam na tych mechanizmach i przy okazji opowiem ci jak go konserwować. Takiego nie mam a kiedyś miałem. Zajefajny!!!!”

Myślę już o następnym… Otwieram muzeum