- No i co mia bambini? Podskakiwać się wam zachciało, ha?

Trzej Czterej młodziutcy donowie, a mianowicie Don jackiewiczo, Don Hofmano, Don Ragacko i Don Kamińsko, związani niczym świnie przed rzezią, z przerażenie patrzą na górującego nad nimi Capo crimine, Don Edgaro Peron.

- Don Jaroslavo dał mi wolną rękę – mówi Don Edgaro – zabawimy się więc, he he.

Wtórują mu zgromadzeni w podziemnej celi dorodni synowie ziemi Świętokrzyskiej. Don Michaelo, prawa ręka Capo crimine szykuje tajemniczego przeznaczenia urządzenia.

- Zachciało się wam knuć z Don Donaldo, z wrogiej rodziny Ciamciaramcia, tak?

Związani protestują, co przychodzi im trudem, z powodu knebli. Don Edgaro krąży wkoło niczym sęp. Zabawia się olbrzymim bejsbolem.

- Szefie, może ich za testiculos powiesimy? – podsuwa myśl Don Michaelo – a jak się nie zerwą to tasaczkiem…. o mam tu taki fajny ostry…
- Pomysł zacny, hmm, od którego zacząć, pomyślmy – waha się Edgaro

Don Hofmano robi się zielony na twarzy. Don Kamińsko wygląda jakby trafił go piorun kulisty. Pozostali próbują się odczołgać ale stojący za nimi Donowie szybko wybijają im to z głowy.

- A może by tak do żelaznej klatki z głodnymi szczurami – mówi Don Salvatore, miłośnik metod w których nie cierpią zwierzęta.

Don Kamińsko daje rozpaczliwe znaki.

- On chyba chce coś powiedzieć Padre?
- odkorkować go – rozkazuje Don Edgaro
- Padre, Santa Maria et tutti Sankti! Błagamy! My już nigdy! Litości! Zagłosujemy dokładnie jak każe Don Jaroslavo! Litości – skamle rozwiązany. Pozostali kiwają szybko głowami i błagalnie patrzą na Padre.
- Dobrze, spróbuje przekonać Don Jaroslavo – mówi po chwili Don Edgaro – I żeby mi to było ostatni raz, mordy wy moje!

- Halo, Mamma ?
- Si, mio bambino, chciałam…
- Tyle razy prosiłem żeby Mamma nie dzwoniła na ten telefon, CAB agentos podsłuchują!
- Wiem Edgarino ale chciałam ci powiedzieć, żebyś nie przepraszał tych cretinos i…
- Mamma się nie martwi – ucina Don Edgaro – coś wymyślę
- A o mio stazione climàtica, pamiętasz, amore?
- Si, Mamma, si. Ti amo, ciao,

Capo crimine, Don Edgaro Peron odkłada delikatnie pozłacaną komórkę, zaciąga cygarem, zamyśla. Nikt ze zgromadzonych w salonie donów, nie ośmiela się odezwać. Don Edgar jest więcej niż wściekły. Ma problem. Musi przeprosić Don Donaldo z wrogiej rodziny Ciamciaramcia.

- Niedobrze Panowie, niedobrze – mówi po dłuższej chwili cmokając
- Padre, to może ja im betonowe kalosze i siup do rzeki – podpowiada Don Michaelo, prawa ręka, specjalista od mokrej roboty – nie będzie kogo przepraszać, he he he
- Don Jaroslavo głowę by mi urwał! Przed wyborami mamy być correcto. Plebso trzeba otumanić Jak już wybiorą, to zrobimy nasz porządek
- A jak nie wygramy? – pyta najmłodszy, Don Salvatore
- Spokojnie, o to już dba Capo di Tutti Capi, Padre Directore
- To Don Jaroslavo nie jest Capo di Tutti Capi? – pyta zdumiony Don Salvatore
- Coglione! Nigdy nie był – odpowiada Don Edgaro – pomocnikiem jest tylko. To on zakazał Don Jaroslavo tych merda obserwatores wpuszczać
- Santa Maria et tutti Sankti! Dobrze, że Padre powiedział bo my racket chcieli na nim wymusić
- Figlios di puttana! – klnie siarczyście Don Edgaro – To byście bigosu narobili. Natychmiast wyślijcie mu w przeprosiny transport naszej przedniej whiskey i dorzućcie parę dziewic.
- Może lepiej parę młodzianków z chóru parafialnego – mówi cicho Don Patriquo, zawiadujący dobrami organizacji – Padre wie jak teraz ciężko znaleźć dziewice?
- Racja, synu – odpowiada Don Edgaro i wzdycha ciężko – takie czasy, takie czasy no ale panowie, gadu gadu a Jasiu stygnie. Za Cosa Nostra mordy wy moje!
- Za Cosa Nostra! – odpowiadają chórem zebrani i wznoszą szklanice z bursztynowym, życiodajnym płynem.

—

Poprzedni odcinek

Don Edgaro Peron siedzi rozpromieniony. Przymknął oczy a Don Michaelo, prawa ręka, szepcze mu coś do ucha.

W zamkniętej sali znanej włoszczowskiej restauracji odbywa się właśnie przyjęcie dla najbliższych współpracowników. Don Edgar ma powody do zadowolenia, został właśnie mianowany prawą ręka Capo di Tutti Capi, Don Jaroslavo.

- Panowie, dziękuje za życzenia – zaczyna spotkanie Don Edgaro – jak wiecie zostałem vice-capo… – Niech żyje! Sto lat! Premier subito! Premier Subito! – gromko wołają zgromadzeni i klaszczą
- Dziękuje wam, dziękuje – skromnie ucisza ich Don Edgaro ale czujnie patrzy kto klaszcze słabiej a kto mocniej – to również wasza zasługa moi mili. Usiądźcie proszę. Napijcie się.

Panowie siadają, rozlewają przednią whiskey. Co poniektórzy pozwalają sobie zapalić grube hawańskie cygara.

- Nie muszę wam mówić jakie perspektywy otwiera to dla naszej rodziny…
- Tak Szefie, ogromne – potakują hurralnie
- Padre już dworzec załatwił – wyskakuje najmłodszy, Don Salvatore
- Dworzec to pikuś panowie, nam potrzebne lotnisko – mówi dalej Don Edgaro
- I Autostrada Padre – dopowiada Don Patriquo
- Tak, masz rację synu. Myślę też o stadionie na Euro 2012… Na którym rozegra się wszystkie mecze
- Padre! ale Włoszczowa nie została wybrana – mówi cicho spec od mokrej roboty, Don Michaelo
- W czym problem Michaelo ? Ja się ciebie zapytuje w czym problem?
- Don Jaroslavo się nie zgodzi – mówi Don Federico
- A czy Don Jaroslavo będzie zawsze rządzić? – Twarz Don Edgaro rozjarza uśmiech – Zdrowie już nie te…. a i wypadki chodzą po ludziach, prawda Don Michaelo?

—-

Poprzedni odcinek