- Panie – mówi wchodząc do komnaty Komtura, rycerz Slavomirius von Novak – Książę Jarosław, w nowej pozłacanej zbroi, z pannami z Fraucymeru po rynku przechadza się. Plebs mami a ogłupia wielce.
- Co prawi ten Hultaj? – pyta Komtur Tusk von Danzig.
- Jakoby rządził skutecznie i nadal czuję się odpowiedzialny za Wolskę, i coś jeszcze o doświadczeniu, zaraz, zaraz, a… jesteśmy silniejsi doświadczeniem.
- Nie z Fraucymeru to panny tylko z bu… – wtrąca alchemik Januss BrennenKatze.
- BrennenKatze! – przerywa mu ostro Gregorius von Schentyna – mało ci jeszcze?
- No co? Bo to złe kobiety były.
- Plebsowi się nie spodobało, i Herr Komtur musiał się za ciebie tłumaczyć!
- Co gorsza Panie, on o pracy dla wszystkich i obniżeniu podatków mówi – ciągnie dalej von Novak.
- Kasa pusta, pasa zaciskać trza, a dureń plebs burzy! Smok Crisus na zachodnim rubieżach widziany był! Verdamnte Scheisse! – krzyczy Herr Tusk.
- Książę podobnież na zjeździe rycerstwa pisuarowego, w Dies Dominicus, mowę ma wygłosić. Nową Doctrinus Politus przedłożyć. Biada nam Panie!
Herr Tusk robi minę, jak Król Wolski podczas ataku Diarrhoea, zwanej też Peristalticum Gastricum. Twarz komturowa staje się czerwona niczym burak. Zaraz wybuchnie.
- Cudów! Cudów! Cudów! – ryczy niczym ranny zwierz Herr Tusk – Gdzie są cuda, którem obiecał?? Komturów wołać! Cudów nie dali, to ja im coś urżnę i Smokowi Crisusowi rzucę na pożarcie!
- Panie zakradnę się na ich zjazd i zamieszania narobię. Zaklęcia nowe, com z Italii właśnie dostał, wypróbuje – wtrąca BrennenKatze chcąc uspokoić Komtura.
- Jak ty się zamierzasz do ich zamku dostać, durniu? – mówi Komtur – Ledwie twoją kaprawą facjatę obaczą, rychło na pal wbiją!
- Za białogłowę się przebiorę.
- Ja ja naturlisch! Jeszcze Księcia Jarosława uwiedź – rechocze Komtur.
- A uwiodę, a potem poślubię!

- Koniec świata Książę Jarosławie, koniec świata! – biadoli Kuchcik – Hamerykańce czarnego króla wybrali!
- Nie biadol niecnoto! Bogu dziękuj za Smoka Crisusa, co to z Hameryki nadciąga – odpowiada Książę Jarosław.

Smok Crisus starszym bratem Smoka Pisuara jest. Znacznie ci on groźniejszy i dziewicami udobruchany być nie może. Dukatów i statków wszelakich zachłanny. Lud przerażony, ucha agentom Księcia Jarosława chętniej nadstawia. Już nie tylko Karpatia burzyć się zaczyna, rychło reszta kraju powstanie, cudów Herr Tuskowych głośno się dopominając.

Książę Jarosław co dzień Bogu na porannej mszy dziękuje z Smoka Crisusa. Zaiste jest to dlań dar z niebios.

- Kota pogoniliśmy temu hultajowi BrennenKatze – mówi rozmarzony książę – Starszym rady alchemików przestał być, he he, popamięta dziadyga!

Ostatnio Herr Tuskowy alchemik, Januss BrennenKatze mocno zalazł za skórę Księciu, gdy ad publicum oświadczył, iż książę paziów jest miłośnikiem, i od niewiast stroi. Kłamstwo to wierutne, bowiem Książę od lat wzdycha do księżniczki Joanny, dziewicy przedniej urody, córki kasztelana grodu pomorskiego Stolpe. Ludzie gadają, że podobnież czystość ślubował, niczym jeden rycerz z Litwy rodu Podbipiętów.

- I Namiestnik Wojów Wolskich opierdzielon – dodaje giermek Zbyszko z Girzyńska.

Lech brat księcia, król Wolski wezwał Namiestnika Wojów Rycerza Klichusa, gdy wyszło na jaw, iż skarbiec wojów pusty niczym spiżarnia na przednówku.

Do komnaty wpada Przemko z Gosiewa, zwany też nie wiadomo czemu Edgarem Peronem.
- Rycerz Ćwiąkalus pogonion! – krzyczy od progu rozradowany – Herr Tusk przegonił go!
- Dobra robota Zbyszko – książę Jarosław zwraca się do zaciekłego wroga Ćwiąkalusa, rycerza Zbyszka z Ziobrowa.
- Nasze zwycięstwo coraz bliżej Jaśnie Panie. – mówi Rycerz Jacek z Kurska.
- Jaśnie Książę Władzę na Wolską rychło odzyska! – dodaje rycerz wąsaty, Krzysztof z Putra.
- Marzę ci ja o tym, marzę – mówi rozanielony książę.
- Dorżniemy watahę Jaśnie Panie! – krzyczy durnowaty giermek Joachimek z Brudzina – Prowadź wodzu! Krwi! Krwi! Krwi!
- Krwi! Krwi! Krwi!- podejmują pozostali wojowie chwytając się mieczy.

- I bardzo mu dobrze! – Rozradowany Komtur Tusk von Danzig uderzył dłonią w stół, aż zatrzęsły się kielichy. Januss von BrennenKatze, komturski alchemik a jednocześnie kucharz, siedzi zadowolony po prawej ręce Komtura.

Komtur jest w dobrym humorze, i wypoczęty wielce. Wrócił właśnie z Gór Dolomitusów, gdzie poświęcał się nowej rozrywce, polegającej na zsuwaniu się z pagórków z deskami u stóp przywiązanymi.

- Panie, ale tak nie wypada – wtrąca nieśmiało Rycerz Govinus. Woj to cichy, wielce religijny i podobnież w dobrej komitywie z Rycerzami Księcia Jarosława pozostający. – Kodeks rycerski mówi, iż białogłowę…
- Zamilcz! – ryknął Komtur – W arsh mam kodeks! Mało z nimi ostatnio o Karocę się naużerałem? Brawo BrennenKatze, proś o co chcesz, byle nie młódki, bo tych coś zbrakło.

Komturski kucharz, znany z niewyparzonego jęzora, sól w oku Księcia Jarosława, publicznie jedną w dwórek tegoż, kurtyzaną nazwał. Na dworze Księcia zawrzało.

- Kmiecie harde się zrobiły, cór na zamek słać nie chcą – tłumaczy ze smutkiem Slavomirius von Novak, prawa ręka Komtura do zadań specjalnych.
- Może Jarosławowe wszystkie wyrwali? – rzuca Gregorius von Schentyna, druga prawa ręka Komtura.
- Ludzie gadają, że on chędożenia wróg wielki, i swoich żelazną ręką trzyma. Niczym w zakonie tam żyją – wtrąca Slavomirius von Novak.
- To może babą jest albo, nie daj Boże paziów miłuje? – rzuca BrennenKatze
- Chłopa mu trzeba zatem! – ryczy ze śmiechu Komtur. Reszta rycerstwa skręca się ze śmiechu.

- Oj niedobrze panowie, niedobrze – biadoli Komtur Tusk von Danzig, ubrany w przywieziony z wojaży, peruwiański szlafrok. Jego głowę wieńczy wełniana czapeczka. Pierś zdobi medal w kształcie słońca.

- Nie dobrze! nie dobrze! – wtóruje mu jego prawa ręka, Slavomirius von Novak
- Biada ci nam! biada! – dorzuca trzy grosze, najbliższy druh, z którym Komtur sypiał na styropianie, Gregorius von Schentyna – opada, stale opada!

Z kuchni wychyla się komturski alchemik a jednocześnie kucharz, Januss von BrennenKatze, zwany też, nie wiadomo czemu z włoska, Fallus Vibratore.

- Jak opada to ja mam różne maści tajemne, zwłaszcza wyciąg z rogu nosorożca. Swego czasu gdy Książe Jaro….
- Milcz durniu! – przerywa mu Gregorius – wsparcie nam opada. Lud się burzyć zaczyna. Szpiedzy zaś donoszą, że na wschodnich rubieżach coraz śmielej poczyna smok pisuar. Karpacje zagarnął.
- Jeszcze to babsko, Agnes de Lischka, by ją piorun popieścił w… – nie kończy zatroskany Komtur
- Kłótliwa i pyskata wielce była – mówi Slavomirius – Nie ma co po niej płakać. Niech idzie w diabły.
- Musim panowie coś wymyśleć i to prędko– mówi Tusk von Danzig- coś obiecać, hmm… może podatki zmniejszyć?
- W kasie pusto Panie – mówi cicho Gregorius – Gąb do wyżywienia wiele, zaś kmieciom pracować się nie chce i tylko kombinują jak nas oszwabić.
- Cudu nam trzeba – wzdycha Komtur – cudu na Wisłą.
- To może obwieścić żeśmy petroleum tanie znaleźli? – rzuca Januss – jest takie miasteczko, Körlin zwane…
- Tyś durniejszy niż kuchta Księcia Jarosława – przerywa mu Gregoriuss – a co kogo obchodzi jakieś petroleum?
- Może orędzie Panie wygłosicie? – proponuje Slavomirius – wnet snadne słowa złożę. O miłości, dobru wszelakim. Akuratnie gdy lud się futbolem przestanie podniecać….
- Pisz, pisz synu! – ożywia się Komtur – A wy giermkowie szybko mi tu Fernseher przynosić, bo mecz się zaraz zaczyna!

Za górami, za lasami leżała kraina, przez mieszkańców zwana Wolską. Zamieszkiwał ci ją lud pracowity, spokojny i wielce Bogobojny. Zawistny jednak nieco, a i do kłótni braterskich skory.

Nie miała ci szczęścia Wolska do władców, oj nie miała. Wielu królów rządziło nią. Przez kłótnie Wolan, obce mocarstwa najechały ją, a potem zawładnął nią smok czerwony, co to ze wschodu przyleciał był.

Długo z nim Wolanie walczyli. Choć przyznać trzeba, iż wielu w dobrej z nim komitywie żyło. Koniec końców pokonał go Lech, wąsaty czeladnik z Gedanii, Elektrykusem zwany. Uszczęśliwieni Wolani, królem go wybrali.

Prędko jednak zwolennicy Elektrykusa pożarli się i lud Księcia Alexandro de Acido, nowym królem wybrał. Młody ci był on, przystojny. Znany z umiejętności cudownego na wadze przybierania i tracenia. Podatny jednak na choroby zagraniczne, zwłaszcza filipińską. Goleń chybotliwa go zgubiła.

Nie minęło jednak parę lat jak kolejny smok Wolską zawładnął. Smok Pisuar, krewny smoka czerwonego. Lecz znacznie groźniejszy bo krajowy. Podstępny, fałszywy i zawistny. Znający doskonale Wolan wady.

Panem jego był Książę Jarosław, mikrusem zwany. Brat obecnego Króla, Lecha Słabego, zwanego tak, gdyż na zdrowiu nie domagał.

W biało czerwone pasy smok ów wymalowany był. Straszny smród z nozdrzy mu bił. Na kogo raz spojrzał tenże w mig rozum tracił i tylko pacierze mamrotał.

Dziewice go nie interesowały. Nie baczył ile wysiłku, kosztowało znalezienie choćby jednej.

Tu trzeba wtrącić, iż Wolskie białogłowy słynne są w świecie ze swej urody. Wielu zacnych rycerzy do Wolski przybywa uciech szukając, a i czasem z żoną wracają.

Po dwóch latach Wolanie smoka Pisuara przegnali.

Schronił się on wraz ze swoim panem, księciem Jarosławem, za górami, na rubieżach Wolski. Tamże knuli obaj jak obalić nowego władcę Wolski, Rycerza Herr Tusk von Danzig, o wilczym obliczu i oczach gorejących.

Lud Herr Tuska ukochał, lecz miłość ludu na pstrokatym koniu jeździ. Doszły właśnie wieści, iż smok Pisuar z ran się wylizał i Karpatią zawładnął. Książę Jarosław wraz z bratem, najemników wynajęli i atak na Elektrykusa przepuścili.

Trzeba wam bowiem wiedzieć, iż nikogo (poza Herr Tuskiem) tak nienawidzili jak byłego króla Lecha Elektrykusa. Podobnież kiedyś ich znieważył, a zawistni ci oni byli jak mało kto.

Wynajęci Hunwejbini (młode wygłodniałe wilki) Elekrykusa oskarżyli, iż ze smokiem czerwonym w zmowie był. Lud Wolski zawrzał.

Wszelkie znaki na niebie i ziemi wieszczyły powrót złych czasów. Pieniądz tracił na wartości. Powodzie, gradobicia, trąby powietrzne krowy porywające, dachy zrywające, Wolskę zaczęły nawiedzać.

Krażyła plotka, iz groźny Czarnoksiężnik Maciarus, nowe czary opracował, które pomóc Księciu Jarosławowi do władzy powrócić.

Tymczasem w kwaterze Rycerza Herr Tusk spokój panował pełen i rozleniwienie.

Tyle tytułem przypomnienia.

Cdn?

Do komnaty wchodzi nowy władca Wolski, Komtur Tusk von Danzig. Zakuty w zbroję, idąc pobrzękuje. Nagle staje i pociąga nosem.
- Scheiße ! Co tak palonymi kotami jedzie?

Z kuchni wychyla się komturski alchemik a jednocześnie kucharz, Januss von BrennenKatze, zwany też, nie wiadomo czemu z włoska, Fallus Vibratore.

- Nichts, nichts, Mein Fuhrer -odpowiada Januss – kucharczyk niecnota, patelnię spalił.
- Na ja, Ich habe grossen Hunger! Głodnym! Co na Mittagessen?
- Flaki po starowolsku, lub kalarepki nadziewane móżdżkiem cielęcym – odpowiada z dumą Januss.
- A skąd takowe frikassen? – zdumiewa się Komtur, mocując się z ciężkim hełmem.
- W piwnicach znaczne zapasy giermkowie znaleźli, podobno Ludwik de Dorn, ten od księcia Jarosława, w nich się lubował.
- Ja słyszałem, że on w białogłowach lubowaty – rzuca milczący dotąd Rycerz Słavomirius von Novak, prawa ręka komtura.
- Vater powiadał mi: Nach dem Essen sollst Du rauchen oder eine Frau gebrauchen – dopowiada Januss, znany z niewyparzonego języka – Znaczy się, każden lubi dobrze zjeść a potem pochędożyć lub zapalić.
- Ruhe! – przerywa Komtur – jeszcze ktoś od Jaśnie Arcybiskupa podsłucha. Wiecie przecież jak mi zależy na dobrych z nim stosunkach?
- Ech… Jaśnie Pan sprawę In-Vitro zarzucił… – mówi cicho Januss – więc stosunki teraz trudne.
- Wiesz, że musiałem – odpowiada Komtur i myśli – Hardy się ostatnio zrobił ten Januss, trzeba będzie go zmienić na nowszy model.
- Wina się Jaśnie Pan napije? – pyta pojednawczo Alchemik, widząc, że nagrabił.
- Wina? – Komtur zdumiewa się, bowiem rzadkość to na ogołoconym przed poprzedników zamku.
- Przednie trunki dostałem od kolegi po fachu, Paulusa de Poncylius
- Alchemika Księcia Jarosława? To może zatrute?
- Gdzież bym mnie kolega po fachu otruć chciał – odpowiada Januss – Siary mało, pijcie spokojnie.

—

Poprzedni odcinek

Kaci wprowadzają sponiewieranego Rycerza Ludwika de Dorne. Sunie powoli gdyż nogi ma skute. Na rękach ciężkie kajdany. Suknia jego zgrzebna. Włosy w nieładzie, przyprószone popiołem. Na oczach przepaska. Wypisz wymaluj Jurand ze Spychowa.

Gdzie ów rycerz o drapieżnym uosobieniu. Budzący respekt pośród wojów. Energiczny, odważny, hardy. Przez Krzyżacy zwany krwawym psem lub strasznym mazurem. Przez wojów ze wschodnich rubieży, Krwawym Ludwikiem. Teraz cień człowieka.

- Na kolana Dziadu! – wrzeszczy na niego giermek Joachimek z Brudzina – do stóp Jaśnie Księcia Pana czołgaj się, błagaj o wybaczenie!

Jego Książęca mość, Jarosław Wielki Mądry siedzi na tronie. Zapobiegawczy Kuchcik podłożył pod książece przyrodzenie pięć atlasowych poduszek. Książę więc góruje. Nawet (o dziwo) nad Księżniczką Joanną.

- Kogo prowadzicie? – pyta gwoli formalności Książę.
- Zdrajcę Jaśnie Panie – odpowiada mistrz ceremonii Rycerz Jacek z Kurska – Dobre imię Jaśnie Pana kalał, do zdrady nawoływał.
- Winy wyznał?
- Tak Panie, przypieczon pękł i o wybaczenie błagał.
- Psie! – Książę zwraca się do Ludwika – żałujesz za swe przewiny?
- eaaaaceeee – próbuje wyartykułować nieszczęśnik.
- A co to? Mówić nie umie? – dziwi się Książę.
- Umi – odpowiada jeden z prowadzących Ludwika katów – ale któregoś razu tak nas wku… wkurzył, kęśmy w karty gralim, że kat Czesiek nie wytrzymał, za obcęgi chycił i plugawego jęzora pozbawił. Ledwośmy go powstrzymali, bo obiecywał, że jeszcze mu urwie…..
- Silentium! – przerywa Kuchcik – Jaśnie Książę nie jest ciekaw drastyczności takich.

Widać, że Książę jeszcze by posłuchał, ale stalowy uścisk dłoni Księżniczki Joanny skutecznie powstrzymał go od zaprotestowania.

- Wybaczam ci synu marnotrawny. Poznaj moja dobroć – mówi wspaniałomyślnie Książę i po chwili dodaje – prawicę mu jeszcze urwijcie, albo nie, obie, aby więcej tych swoich bluźnierstw nie mógł pisywać.
- grrrr bleeuuuueee – próbuje coś wyartykułować Ludwik.
- Spieprzaj dziadu! – mówi Książę i macha ręką na Katów – zabrać mi go z oczu.

Wierny rycerz Andrzej z Lipna, czyta listę wojów, którzy głosowali za poparciem dla Księcia Jarosława. Książę słucha zadowolony, kiwa głową, czasem rzuca
– Dwie krowy. Cztery owce. Dziesięcina na 2 roki. Nie! Na rok starczy. Dwie młódki tatarskie.
Skryba, giermek Zbyszko z Girzyńska, skrzętnie notuje książęce rozkazy. To nagroda dla panów rycerzy, za wierną służbę Księciu Panu.
- Teraz czytaj tych co przeciw głosowali – rozkazuje Książę Jarosław.

Durnowaty giermek Joachimek z Brudzina przerywa zabawę z psem. Otrzepuje się i siada u stóp Księcia. Andrzej z Lipna czyta listę zdrajców. Twarz Jaśnie Pana robi się smutna i o dziwo pociągła. Najwierniejsi wiedzą co to oznacza. Skryba nie musi notować, kara jest tylko jedna.

- Jaśnie Książę, prać? – pyta przymilnie Joachimek – proszę wybierz mnie. Zbiorę paru kumotrów. Nocą najdziem, kasztele spalim, białki w jasyr weźmiem…
- Zamilcz durniu – ucisza go Zbyszko z Giżyńska – Do brania w jasyr to ty zawsze pierwszy. Tu trzeba dyplomatycznie, po cichu. Reszta jeszcze gotowa się zbuntować!
- Dobrze synku prawisz – mówi Książę – Zbyszka z Ziobrowa wraz z Przemkiem z Gosiewa, wyślę.

Przemko, zwany też nie wiadomo czemu Edgarem Peron, jest miłośnikiem włoskiej mody usuwania  niewygodnych przeciwników, garottą zwanej.

- Szkoda że woje się już rozjechali – wzdycha po chwili Książę
- Musieli Jaśnie Książę jechać, aby zdążyć przed nocą – mówi giermek Adamek z Bielan.
- Veritas, trakty teraz niebezpieczne, roi się od zbuntowanego chłopstwa a i zbóje Tuskowe mocno łupią – mówi milczący dotąd Krzysztof z Putra.
- Kuchcik! – krzyczy Książę – Co na obiad? Głodnym!
- Wyborna kura, Jaśnie Panie – odpowiada uśmiechnięty od ucha do ucha Kuchcik.
- Kura? Skąd ci? – pyta mocno zdziwiony Książe.

Ostatnio kiepsko było z żywnością na zamku. Zaczęto już nawet za kotami i szczurami się oglądać.

- Kmiecie parę wozów pod bramą ostawili – odpowiada zadowolony Kuchcik – cosik tam złorzeczyli, widłami machali ale koniec końców poszli. Kazałem do spiżarni zwieźć.
- Zacne te nasze kmiecie. Popyszczą ale w gruncie rzeczy miłują swego Jaśnie Księcia.
- Księcia Jarosława Mądrego – dopowiada z lubością Kuchcik.

- Zimno jak w psiarni, Kuchcik! – spod sterty puchowych pierzyn, dobywa się cieniutki głosik Księcia Jarosława – rozpal w piecu!
- Nie ma czym Jaśnie Panie….
- Jak to nie ma?
- Herr Tusk obciął nam deputat drewna a na dodatek kmiecie okoliczne zbuntowane. Gdyby nawet było, to nie ma komu przywieźć.

- Przyjdzie mi tu zgnić. W plecach strzyka, wszędzie przeciągi, kota wcięło a Księżniczka Joanna fochy stroi. Niby głowa boli ją – biadoli spod pierzyny Książę.
- Jaśnie Książę to może ja taki bukłak z gorąca wodą wyrychtuje? Książe pod plecy podłoży, od razu będzie cieplej.
- Bukłak z wrzątkiem?
- To giermka Joachima wynalazek. Tyle, że on ma taki duży, niczym białogłowa
- Ty jedyny dbasz o swojego Księciunia – Książę gramoli się spod pierzyn – podejdź bliżej, niech no cię….
- To ja do kuchni, Jaśnie Panie, wartko zajdę – przerywa Kuchcik, widząc co się święci – Ogień pod piecem mają. Wrzątku wyszykuje. Bukłak napełnię.

Do komnaty wchodzi wąsaty rycerz Krzysztof z Putra. Niesie meldunki.

- Herr Tusk jeszcze na Litwie? – pyta Książe
- Wrócił Jaśnie Książę
- Szkoda. Mogli go Prusacy dopaść i jak św. Wojciecha o łeb skrócić – rozmarzył się Książę
- Wrócił a teraz zamierza z Carem Władymirem układać się
- Hadko słuchać!
- Jego posłańcy przybyli z wieścią, iż chce się z Jego Królewską Mością spotkać
- Głowy uciąć i odesłać
- Jaśnie Panie, tak nie godzi się, toż posłowie
- No co? Pożartować nie można?
- Karoca żelaznej Julii spalona
- Dobra ci to wiadomość – na twarz Księcia rozciąga coś na kształt uśmiechu – Śladów żeście durnie nie zostawili, mam nadzieję?
- Nie Jaśnie Panie

—

Poprzedni odcinek

- Dawać mi tu tego, pijusa Rumcajsa – ryczy, niczym ranne zwierzę, Książę Jarosław – Niech no go tylko dorwę! Jaja pourywam i psom rzucę na pożarcie!

Książę chwyta za miecz żelazny, ale jako, że tenże dla słusznej postury panów rycerzy kuty, nie jest ci go w stanie unieść. Podbiega Kuchcik, upaprany mąką. Piekł właśnie ulubione książęce ciasteczka. Zbiegają się przestraszeni giermkowie i wierne Rycerstwo.

- Jaśnie Panie, Jaśnie Panie, proszę spocząć – prosi błagalnie wycierając ręce – Jaśnie Pan nie winien się tak nerwować, Księżniczkę Joannę zawołam albo może ziółek naparzę?
- Milcz Durniu! Oszukał mnie Rumcajs rypany jeden! A ja mu, jak własnemu rodzonemu kotu, wierzyłem!

No właśnie. Jaśnie Pan nie ma niestety (na razie?) potomka. Za to ma kota, Alika.

- Oszukał, Jaśnie Panie?
- Po stokroć oszukał! – Książę mieni się na facjacie

Wiedza Księcia pochodzi od łamanego kołem, Kazimierza z Ujazdowa. Udziału w tej ceremonii nie mógł sobie odmówić giermek Joachimek z Brudzina, aczkolwiek miał zakazane dotykać narzędzi tortur. Co było dla niego torturą.

- Włodko z Czarzowa, no tego od Księcia, tfu jego mać! Alexandre de Acido, za kompana go w ordynku miał! Podobnie ten… ten.. tfu jego mać! Rumcajs, kręcił z wyklętym Patriotycznym Rycerstwem Obrony Narodowej.
- To ci dopiero, fiu fiu – próbuje zagwizdać Kuchcik, nie mogąc wyjść z podziwu.

- Gdzie brat? – pyta po chwili milczenia Książę.
- W gdanisku siedzi Jaśnie Panie
- Cooo? Porwan?

Trzeba wam wiedzieć, że dawnymi czasy latrynę zamkową, na modę krzyżacką, zwano Dansker, znaczy gdanisko.

- W latrynie, Jaśnie Panie
- Co on tak ciągle w tej latrynie przesiaduje? Aby sam?
- Diarrhoea zwaną też Peristalticum Gastricum, Najjaśniejszy Pan był dostał – odpowiada giermek Zbyszko z Girzyńska
- Aaaa – kiwa ze zrozumieniem Książę Jarosław, któremu przypadłość ta nie jest obca – powód?
- Herr Tusk oznamił, że Jego Królewska Mość może się pocałować w Jego Królewską Du…. – odpowiada wierny Andrzej z Lipna
- No, no bez szczegółów! – przerywa Książę
- … że on, znaczy Herr Tusk – ciągnie dalej zapytany – Sam będzie gadał z Królami i Książętami z obcych landów.

Książę uspokaja się i siada na tronie brata.

- Woje z Breslau odjechali?
- Tak Panie – Wąsaty rycerz litewski Krzysztof Putra – nic nie wskórali
- I dobrze im tak

* Jak Rumcajs przechytrzył Pana Księcia

—

poprzedni odcinek