Będąc młodą lekarką na skromnej placówce niębiańskiej, wszedł raz do mej przychodni, pacjęt o wzroku radosnym i twarzy rozchachanej.
- Dziem dobry pani doktor! – wykrzyknął od progu.
- A dziędobry. Co pana sprowadza?
- To naprawdem Pani Doktór? – ucieszył się niepomięrnie pacjęt. – Cztery lata na panią doktór czekałem!
- Co to są cztęry lata wobęc wieczności Panie Janie, Pan się tu pośpięszył, to teraz nie marudź Pan. Więc co Panu dolega?
- Nic Pani Doktór, koledzy mniem donieśli, że Pani wczoraj placówkem naszom niebiańskom objeła, co mniem niepomiernie raduje!
- Ja też się Panie Janie bardzo cięszę, choć martwi mnię, że w stanie tym naszym anielskim choróbska się nas imają.
- Co też Pani mówi Pani doktór! – zaprotestował pacjęt – Ciała możem nie mamy ale duszem zawsze toczyć może jakaś przypadłość. Może być Pani spokojna, przypadków na całom wieczność starczy i jeden dzień dłużej.
- To mnie bardzą cięszy, bo obawiałam się czy pracę tu będę miała, bo za co żyć?
- Pani doktór żartować raczy – powiedział pacjęt – ja tu takom kopertę mam a w niej…
- Zwariowałeś Pan? – zaprotestowałam ale szybkim ruchem (durne przyzwyczajenie!) kopertę w szufladzie umięściłam.
Wtę trąby się anielskie rozlęgły, ściny opadły, i wkroczył anioł z mięczem goręjącym i tako rzękł: Córko! Grzech to więlki brać wziątkę od pacjętów!
- O losie – pomyślałam – Szybsi są niż tamci z dołu.

Będąc młodą lekarką, wszedł raz do mego gabinętu, pacjęt o twarzy zbolałej i wielce bladęj
- Dziem dobry pani doktór. – wykrzyknął od progu.
- A dziędobry. Co pana sprowadza?
- Sprowadzam mniem do pani doktor problem poważny. Co w TV spojrzem rzygam!

- Wymiotuję mówi się – pacjęta poprawiłam.
- No mówiem właśniem – odparł – Żona z domu mnie wyrzucić chce, śmierdzi, mówi, jak w stajni, dywany co to z Turcji żeśmy przywieźli, na śmietnik wyrzucić chce.
- Cóż pan w telewiząrni takowęgo widzisz, że vomitus, znaczy posiłki niewłaściwą stroną oddajesz? – zdumiałam się więlce.
- Te mordy zakazane.. – zaczął.
- Filmów za dużą się ogląda – przerwałam mu.
- Skądżem pani doktór! Kaczyńskie, Napieralskie, Tuski, Pawlaki. – Na samych nazwisk dźwięk zbladł i za usta się chycił.
Kosz szybko podsunęłam co by mi turęckiego dywanu (prezęt od pacjęta) nie zafajdał.
- Niech mniem ratuje, pani doktor – pacjęt recę błagalnię złożył.
- Aversio Politico Pospolitus, odmiana radicalis – orzękłam i dodałam – Nie pan pięrwszy dzisiaj do mnię z tym przychądzi. Epidęmia jakowaś ostatnimi dniami.

Położyłam pacjęta na kozetcę. Sznurem omotłam. W głąwę bejsbolą walnęłam (łub!) i rozwarłam czaszkę (traaach!). Mózg ostrążnię wyjęłam (mlassk). Wycięłam ośrodęk logiki i pamięć ze dwa płaty (grrmm) Umiłowanie do rozrywki prostej i przyjęmnej dorzuciłam. Ranę nicią krawięcką zszyłam i pacjęta obudziłam (łuuub).

Pacjęt zerwał się z kozętki i uśmięchnięty od ucha do ucha zakrzyknął
- Pani doktor jak ja mogem się odw…..

Na te słowa kotarkę szybko odsłoniłam, a z nią mój etatąwy ninja z napisem CBA siedział. Kawkę siorbał, papieroskięm zaciągał się.
- CBA nie pęka! – wykrzyknął służbiście i palce w V złożył był.
- A! – pacjęt domyślnię zakrzyknął i do domu obięcał zadzwonić.

—-

Poprzednie odcinki

Będąc młodą lekarką, wszedł raz do mego gabinętu, pacjęt rozglądający się nieufnie na boki
- Dziemdobry pani doktor.
- A dziędobry. Co pana sprowadza?
- Sprowadzam mniem do pani doktor problem poważny. Czego siem nie doknem, w złoto zamieniam.

- Midas pan jęsteś – zaśmiałam się
- Tak do mnie mówiom wnuki i syny, Mi dasz, mi dasz….
- każdy by tak chciał – odparłam – Dotknij mię pan ten oto dzbanuszek i te kubki….
- Pani doktor mniem źle rozumie – tę razą zaśmiał się pacjęt – Ja tak w przenośni, mniem wszystko w życiu wychodzi. Każden interes, którego się dotknem, kwitnie.
- Masz pan dobrzę, bo jam jest sfęra budżętowa i dorabiać no boku muszę
- Pieniondzem to nie wszystko, pani doktor. Ludziska mniem palcyma wytykajom. Przyjaciele i znajomi odwracajom siem plecami. A jeden to mniem nawet prywaciarzem oligarchom nazwał.
- Niędobrzę, niędobrzę – pokiwałam głąwą ze zrozumięniem – jeszcze CBA gotowę pana zapuszkować
- Niech mniem ratuje, pani doktor – pacjęt patrzał przerażąny

Położyłam pacjęta na kozetcę. Pasami przypłam, Narkozę bejsbolę zapodałam (łub!) i rozwarłam czaszkę (traaach!). Mózg wyjęłam (mlassk). Wycięłam ośrodęk przędsiębiorczości i zaradnąści (grrmm) Fobię i strach przęd wrogięm klasowym i zewnętrznym, dorzuciłam. Całość zęszyłam dratwą i pacjęta obudziłam (łuuub).

Pacjęt zerwał się z kozętki i jął psioczyć na bogaczów, Niemców, Żydów i libęrałów. Znaczy zabięg udał się.

- Pani doktor, gadu gadu ale ja muszem zasiłek odebrać i becikowe, bo wieczorem imprezem robiem. Możem pani wpadnie?
- Nie mogę niestety, dyżur mam – odparłam
- To możem tak siem zrewanżuje – powiędział pacjęt i wyjął grubą kopęrtę
- No co też pan! – udałam oburzęnie ale czujnię spojrzałam w okno czy nie czają się tam znowu wojownicy Ninja.
- To taki skromny souwenir – pacjęt łypnął okięm
- A to co inszego – powiędziałam i szybko schowałam kopęrtę do kieszęni

—

Poprzedni odcinek

Będąc młodą lekarką, wszedł raz do mego gabinętu, pacjęt opalony, wypoczęty ale o oczach rozbięganych.
- Dziemdobry pani doktor.
- A dziędobry. Co pana sprowadza?

- Sprowadzam mniem do pani doktór zagubienie
- A gdzieżęś się pan zgubił i z kim? – zalotnię spytałam pacjęta
- No co też pani doktór? Na urlopie byłem, z rodzinom. Telewizor po powrocie włonczam i nic do jasnej, ciasnej….
- Zamilknijżę pan, bo wszystko nagrywam tę oto dyktafoną cyfrową model gwoźdź XJ-34

Pacjęt zamilkł czę prędzej. Siadł na stołek. Przystąpiłam do obdukcji. W gardło wepchłam patyczek (aaaaarrrrrrr) Oczodół naświętliłam laserkiem chińskim (ssssss….) klatkę pięrsiową owłosioną (mrrrrrrr…) osłuchałam.

- Fizycznię zdrowyś pan jak byk – powiędziałam – alę…..
- Alem pani doktór?
- Disgustus Politicus się panu w głąwię zalęgło, niędobrze, niędobrze….
- Niech pani ratuje, pani doktór – pacjęt patrzał przerażąny

Położyłam pacjęta na fotelu. Pasami przypięłam, Narkozę bejsbolę zapodałam (łub!) i rozwarłam czaszkę (traaach!). Mózg wyjęłam (mlassk) Zmnięjszyłam o połowę. Płaty pamięci skróciłam. Ośrodęk logiki wyrzuciłam (plask) do koszą. Głowę zęszyłam i pacjęta obudziłam.

- Dziemdobry pani doktór – powiędział – a co ja tu robiem?
- Na kawę pan wpadł – odparłam
- No byłbem zapomniał – rzucił pacjęt i zaczął wyciągać z torby paczki z kawą i koniak
- No co też pan! A wierność zasadom? – zaprotestowałam ale koniak do szafki schowałam bo po cóż ma się pacjęt rozpijać.

—

Poprzedni odcinek

Będąc młodą lekarką, wszedł raz do mej przychodni, pacjęt o wzroku mętnem i twarzy zbolałej.
- Dziemdobry pani doktor.
- A dziędobry. Co pana sprowadza?
- Sprowadza mniem do pani doktór wrzód na du….
- Proszę nie przeklinać! – szybko przerwałam – rozębrać i położyć na kozętce

Pacjęt obnażył się był, zalęgł na kozetce wypinając mniej szlachetną swą stronę. Rzęczywiście, na prawym pośladku stęrczał, wielki niczę męska pięść, nabrzmiały wrzód ropny. Szybko poznałam jegoż odmianę – ulcus politicus pisuarum.

- Higięny politycznej pan nię zachował – powiędziałam i wrzód lekko ścisłam – Na wyborach pan był?
- Auuuuu! – wyjęczał pacjęt – nie byłem ale co to ma do rzeczy, pani doktór?
- Ma i to wiele. To wrzód polityczny, odmiany pisum jest, bolesny najbardziej. Niestety panu nie pomogę bo strajkuję a zresztą i tak pięlęgniarki nię ma. Na kąping w Aleję Ujazdowskię pojęchała.
- Pani doktór, ja siedzieć nie mogem! – zaprotestował
- Nąstępną razą głosować pan pójdziesz a oszołomom zwieść się nie dasz – z satysfakcją się zaśmiałam – za dwa lata zniknie
- Pani doktór żartować raczy – powiedział pacjęt – ja tu takom kopertę mam a w niej…
- Zwariowałeś Pan? – zaprotestowałam ale szybkim ruchem (durne przyzwyczajenie!) kopertę w szufladzie umięściłam. I to był błąd. Drzwi z futryną wpadły do środka (Traaaach) a przez nie, czarno ubrani wojownicy ninja (ijaaaaah!) gabinęt zdemolowali a na mych rękach kajdanki (pstryyyk) zatrzasli. Zaciękły minister, w ząbek czesany, w tv powiedział, że ta pani doktór więcej już, wrzodów politicus pisuarum, usuwać nie będzie.