- Tobiaszu, dąsasz się na mnie? por que?
- Ja? skądże Duszko! – zaprotestował nieśmiało, nie patrząc w jej oczy.

Uwielbiała tą jego nieśmiałość. Objawiała się ona tylko przy kobietach. On waleczny lew prowincji Pueblo Obscuro zamieniał się w potulną owieczkę.

- No przecież widzę, powiedz o co chodzi – usiadła na brzegu biurka, wzięła go za rękę.
- Moi agenci donieśli mi, że ty… – wybąkał
- Co???? – przerwała mu robiąc się czerwona na twarzy.

Tego się właśnie obawiał najbardziej. Jej wściekłości. Mimowolnie schował głowę w ramionach.
- To nie tak… – tak bardzo chciał wyjaśnić.
- La Puta! – zaklęła szpetnie. – Więc co widzieli ci twoi tajnos agentos?
- Byłaś z Juanem Jesusem… tańczyłaś na ulicy, miałaś różę w ustach – wyrzucił jednym tchem.
- Mierda ci do tego! Skoro ty nie potrafisz kobiety zadowolić, to muszę się z kimś spotykać.

Trzasnęła drzwiami. Jeszcze długo trząsł się po czym zadzwonił do Matki. Tylko ona go rozumiała.

Inspiracja

—

Poprzednie odcinki

Wiele wody upłynęło w Rio Vislos. Lud prowincji Pueblo Obscuro, w wyniku pokojowej rewolty, przekazał władzę w ręce Leoncio Don Tuskos. Tobiasz Don Kaczos, brat miłościwie panującego cesarza Don Pedro II, został zmuszony oddać fotel gubernatora prowincji.

- Zdrajcy po trzykroć Zdrajcy! Zabij ich! Utnij im głowy i nasadź na pale! – Krzyczała na niego, wściekła niczym głodna lwica. Włos rozwiany, zwężone źrenice, zaróżowione lica. Zła ale piękna.

Miała na myśli trzech byłych vice gubernatorów, Louis Don Dornes, Paolo Don Zaleva oraz Casimire Don Ujazdos. Odmówili dalszej służby Tobiaszowi.

- Nie mogę Isauro – powiedział cicho – uwierz mi, gotowi jeszcze krwawą rebelię wywołać
- Zamilcz! – krzyknęła hardo na niego. Z oczy posypały się jej iskry – jesteś tchórzem! Porozmawiaj z bratem!
- On nic nie może…..on…. Mia Madre…
- Imbecilos! – uderzyła otwartą dłonią w biurko. Podskoczył. – Twój brat jeszcze większy collón! Na dwa tygodnie zapadł się pod ziemię zamiast zmiażdżyć siła tą rewoltę!

Milczał. Najchętniej zapadłby się pod ziemię.

- Don Tusko jest taki przystojny i młodszy znacznie – zaśmiała się gardłowo – A widziałeś z jaką gracją siada na rumaka? Tobie, Tobiaszu, to muszą stołek podstawiać a i stajenny jeszcze się napoci zanim ci nań wsadzi.

Drwiła z niego. Drwiła z przegranego

- Duszko, proszę – zaprotestował nieśmiało
- Stary już jesteś, Tobiaszu, że też ja tego wcześniej nie widziałam – Może wrócę do niego? To on mi przywrócił wolność

—

Poprzedni odcinek 

- Tobiaszu! Masz natychmiast zwolnić nową guwernantkę!
- Donnę Nelly? Por qué?
- Si! Tą zołzę!

Niewolnica Isaura krążyła po gabinecie Tobiasza don Kaczos, brata miłościwie panującego cesarza Don Pedro II. Ubrana była w ulubiony strój do jazdy konnej. Machała skórzaną nahajką. Z oczu sypały się jej iskry. Była wściekła. Zmieniła się, stała harda i kapryśna – pomyślał

- To bardzo pracowita i zacna…
- Imbecilo! – przerwała mu ostro i uderzyła nahajką w biurko – Już ja widzę jak na nią patrzysz!
- Ależ duszko, przecież ja kocham cię – osunął się w fotelu – Kocham jak żaden dotąd cię nie kochał!
- Ja też cię bardzo kocham Tobiaszu ale nie zniosę dłużej tej lafiryndy. Te jej coiffury i te kapelusze! Gdzie ona się ubiera? Bo chyba nie w Los Varsovias! Zapewne w Los Pcimos
- Duszko, nie szata zdobi człowieka – próbował ją uspokoić – To bardzo mądra kobieta.
- Mądra? Moja klacz jest mądrzejsza, a ten jej mąż, Juan Mario, uno debilo, przecież on spiskuje z Leoncio don Tuskos!
- Właśnie dlatego ją zatrudniłem, Duszko – odparł z błyskiem w oku i zaciągnął się cygarem.

Zamilkła i po chwili dotarła do niej obłuda planu lubego. Uśmiechnęła się. Ujęła jego dużą dłoń zdobną w wielki złoty sygnet rodowy.
- Tobiaszu! Ty jesteś genialny! Kocham cię mio león

Siadła mu na kolanach. Pocałowała. Czuł jak rozpala się w nim żar. Nie czas na to – pomyślał.
- Przepraszam cię Duszko ale muszę się przygotować do debaty z Leonciem don Tuskos
- Spotykasz się z nim? – oburzyła się
- Muszę Kochanie, to mój konkurent w wyborach na fotel gubernatora prowincji. Pueblo obscuro chce naszego starcia. Odmawiałem ale wyzwał mnie od tchórzy
- A to Canalla ! – zakrzyknęła – Rozszarpiesz go mio tigre, tak jak zrobiłeś to z tym pijusem, Hrabią Alexadre de Acido

—

Poprzedni odcinek

Krążyła po komnacie, zła niczym osa. Co tam zła – wściekła!
- Tobiaszu! Zaklinam cię na rany Chrystusa! Zrób z nimi coś!
- Isauro! Przecież wiesz, że nie mogę, to nie są niewolnice.

- Ty mnie już nie kochasz! Głowa mnie boli od tego ciągłego hałasu, do ogrodu nie mogę wyjść, mam migrenę a w dodatku ten smród! Każ je wychłostać albo sama to zrobię!
- Duszko, tak nie wolno, lud gotowy powstać a wtedy….
- Los Putas! Otocz je kordonem gwardzistów i niech zdechną z pragnienia!
- Kochanie, to nie humanitarne!
- Kimże one są, że ich tak bronisz? – jej oczy rzucały błyskawice – w dodatku te cztery, które siedzą w naszej sali gościnnej! Chlew! Smród! Jeszcze jakieś robactwo gotowe się zalęgnąć!
- Duszko, pozwoliłem świeże ubrania im dostarczyć
- Kazałam spalić! To nie hotel! – zaśmiała się złośliwie i po chwili dodała – Tobiaszu i jeśli mnie kochasz, coś szybko zrób!

Stanęła ponownie przy oknie i wyjrzała dyskretnie zza kotary.
- Ha! Zobacz kto się tam wśród nich kręci – Leoncio Don Tuskos!
- Leoncio? – wstał zza biurka, podszedł do niej – No teraz to już za dużo!
- Tak kochany! Wychłoszcz je a te cztery każ powiesić na dziedzińcu zaś Leoncia oddaj mi. Już ja wiem co mu zrobić – zaśmiała się tak, że aż zimny dreszcz przeszedł go po plecach.

—

Inspiracja

Poprzedni odcinek

- Zabije cię jak za niego wyjdziesz , Isauro!
- Nie ważysz się, Leoncio Don Tuskos !

Patrzył w jej twarz. W oczach migotała mu wściekłość przemieszana z gorącym uczuciem do niej. Pod palcami czuł ciepłą szyję. Wystarczyło tylko mocniej ścisnąć by przerwać nić jej żywota.

- Nie masz na tyle odwagi – zakpiła ale w środku czuła strach – kocham go! kocham Tobiasa!
- Zabije go zatem – odparł wściekle – wdepczę w ziemię!
- Nic mu nie zrobisz Leoncio, on jest prawą ręką miłościwie nam panującego cesarza Don Pedro II. Zdejmij proszę palce z mojej szyi! – rozkazała

Milczał. Wahał się. Miała rację, Tobias Don Kaczos był drugą osobą po Bogu. Na dworze mówili nawet, że to Tobias, rządzi krajem. Szeptali, że podobno cesarz jest przyrodnim bratem Tobiasa. Rzeczywiście, byli bardzo do siebie podobni. Powoli opuścił rękę.

- Ha! Widzisz! – triumfowała – nic mi nie możesz zrobić!
- Jeszcze zobaczysz – jego źrenice były zwężone niczym oczy węża przed atakiem

Była jego niewolnicą, hardą i niepokorną. To jego matka tak ją rozpuściła. On głupi zakochał się w niej. Pamiętał ten moment. Leżał ranny po pojedynku z Juan Mario Rokitos, ona pielęgnowała go. Robiła to wyśmienicie, kiedyś była pielęgniarką. Wiedział, że póki nie obali Tobiasa, Isaura nie ulegnie mu.