Jak ja kurde blaszka nienawidzę tego białego g*, co to znowu z nieba spadło! Że co? Że niby piękny, puszysty, bialutki? Taaaa…. bialutki srutki!

Spróbowalibyście na golasa pohasać po pas w czymś takim. Szybko by wam te uśmiechy na twarzach pogasły! Zwłaszcza, że te wasze odnóża różowiutkie, a futra u was niewiele, oj niewiele. Wiem co mówię bo ten duży z obsługi domu, co go Fraglesim nazywacie, często w samych gaciorkach po domu lata.

Wszystkie kumple z dzielni gdzieś się pochowały, nie ma do kogo gęby otworzyć. Kicia (ta z pierwszego domu) jakaś marudna się zrobiła, więc ją dużym łukiem omijam. No gdyby nie ten mały czarny co to próbował się wcisnąć w mój rewir (dwa razy pazurem w dekiel zaliczył) to bym z nudów umarł.

Suka Mila ma czas na amory, więc co pewien czas absztyfikanta przywieje. Każdemu mówię – bracie, dwie myszy to wejdziesz. – Patrzą na mnie jak na wariata, że niby skąd oni mi mają w zimie myszy skołować? Cóż robić, pazur w ruch.

Ptaszyska wywiało, myszy pochowały się w tych swoich dziurach, gdyby nie ta żelazna szafa, z której człowieki wyciągają myszy w plasterkach, to przyszło by z głody sczeznąć. Czasem tak się zastanawiam skąd tam się te myszy biorą, i to już pokrojone.

Wracając do tego białego g* Fragles lata z łopatą, albo śmiga wkoło tym swoim kopcącym wozem, i cieszy się jak dziecko masakrując zaspy. Jak to niewiele do szczęścia potrzeba.

To piszę ja, Roman the terrorist. Ha, ale groźnie zabrzmiało, prawda? grrrr….

Tak kazałem się zwać na dzielnicy, odkąd z burym i rudym założyliśmy naszą organizację. Nikt nam nie podskoczy. Ale o tym opowiem kiedy indziej.

W końcu wrócili. Przyznam szczerze, że w pierwszej chwili miałem pietra. Wracam z polowania, dom zamknięty na cztery spusty. Chodzę, miauczę, drzwi drapie i nic. Kurde blaszka co jest? – pomyślałem.

Kimnąłem na wycieraczce. Rano przyszła sąsiadka, mleko zapodała. Golnołem i szturchnąłem się do Kici.

Jak już wam mówiłem, Kicia to przyjaciółka. Z domu na rogu. I żeby było jasne: żadnego kizi mizi  i bara bara. Kicia to kocica z jajami. Kumpela.

No więc Kicia powiedziała, że widocznie pojechali na urlop. Jej też tak mają. Urlop? a co takiego – zdziwiłem się. Kicia wyklarowała mi, że ludzie co pewien czas muszą wyjechać w inne, mniej wygodne miejsce i wymęczyć się, aby docenić to co mają. Ciekawe.

Minęło parę dni. Zacząłem tracić nadzieję, że wrócą a tu nagle widzę, idzie ten wielkolud, co go Fraglesem zwą i “kici kici” do mnie wyjeżdża. Któregoś razu drapnę go. Łukiem ominąłem i mówię mu: Drzwi otwieraj, papu dawaj dobrego, bo dosyć mam już tej suchej karmy.

Chyba skumał. Mysz w plasterkach z tej żelaznej wielkiej szafy wyjął. Tak na marginesie wartałoby któregoś raza dobrać się do niej… znaczy szafy.

W domu fajnie jest. Na łeb nie pada. Można dłużej pospać. Żona wielkoluda czasem coś lepszego rzuci.

Urlop? Może to i dobry pomysł? Tylko gdzie by się tu wybrać?

]]> http://fraglesi.eu/2008/07/16/tu-roman/feed/ 10